**คนๆหนึ่ง จะมีอายุยืนหรือสั้นนั้น เป็นเรื่องที่ฝืนกันมิได้หรอก ข้าจะไปรู้หรือว่า ความอาลัยในชีวิตนั้น มิใช่เป็นการหลงผิด?
ข้าจะไปรู้หรือว่า ผู้ที่ตายไปแล้วนั้น จะมินึกเสียใจที่อดีตตนเคยขวนขวายอยากมีชีวิตอยู่?"

.......จากคัมภีร์จึงจื้อ แห่งลัทธิเต๋า......

 

 

“ ท่านดื่มสุราเท่าใดจึงไม่เมา ”

“ ไม่ทราบ ”

“ หรือท่านไม่เคยเมามายมาก่อน ”

สนเดียวดายไม่ตอบคำ ย้อนถามว่า

“ ท่านดื่มได้เท่าใดจึงไม่เมา? ”

“ ข้าพเจ้าดื่มเพียงจอกเดียวก็มึนเมา ดื่มอีกพันจอกก็เป็นมึนเมาเฉกเช่นกัน ”

“ แต่เราทราบดีว่า ในโลก ไม่มีคนไม่เมามายตลอดกาล ”

“ ขอเพียงท่านดื่มสุรา ต้องเมามายแน่นอน ”

 

 

ติดตามส่งพันลี้ ในที่สุดต้องจากกัน

ในโลกไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา

สามารถพบพานท่าน รู้จักท่าน นับเป็นเรื่องที่น่ายินดี

เพียงแต่ วันคืนที่อยู่ร่วมกันไม่มาก เวลาแห่งการจากมาถึงแล้ว

หลังจากสุราถ้วยนี้ ก็สมควรไปแล้ว

 

 

 เจตนารมณ์ฟ้าดินสร้างส่ำสัตว์

  จึงยินดีจะให้โอกาสท่านไปสำนึกผิดกลับตัวใหม่

  ขอเพียงท่านยอมกลับตัวกลับใจ ความผิดพลาดใด ๆ ของครั้งอดีต

  ก็จะเลิกล้มมิรื้อฟื้นขึ้นว่ากล่าว

  พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า “ ในโลกไม่ผู้ที่หยาบช้าจนมิอาจกล่อมเกลาให้กลับใจได้ ”

  เหตุไฉนใยต้องรอให้อาวุธสัมผัสกาย ถูกกรรมสนองแล้ว

  ยามนั้นแม้สำนึกเสียใจก็สายเกินไป

 

  มาพบพานโดยบังเอิญ ก็นับว่ามีวาสนาร่วมกัน

  บุรุษหนุ่มอย่าได้เคร่งต่อประเพณีอันคร่ำครึมากเกินไปนัก

  เมื่อมีวาสนาก็มาร่วมกัน สิ้นสุดวาสนาก็แยกย้ายจากไป

  ชั่วชีวิตคนมีแต่ความเปลี่ยนแปลงอย่างยากจะแน่นอนได้

 

 

 

 

ผู้คนบางประเภท เพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ตนทะเยอทะยาน คิดประพฤติปฏิบัติตนเป็นคนดีงามอย่างยิ่ง เพื่อให้คนยกย่อง
คิดกระทำตนเป็นผู้มีคุณธรรมเพื่อให้ผู้คนยอมรับนับถือ
เยี่ยงนี้ หากสามารถปฏิบัติได้จริงย่อมนับเป็นเรื่องที่น่ายกย่องอย่างยิ่ง
แต่.........ในความเป็นจริง
ผู้ที่เสแสร้งเป็นคนดีงามกลับมีมากมายยิ่ง
ผู้ที่เสแสร้งเป็นผู้มีคุณธรรมสามารถหาได้ง่ายดายยิ่ง
เพียงแต่....ผู้ใด สามารถเสแสร้งได้แนบเนียนกว่า น่าเชื่อถือมากกว่า เท่านั้นเอง!
ผู้ที่เป็น"วิญญูชนจอมปลอม"จึงมีมากมายยิ่ง
ยิ่งผู้ที่มอบฉายา"วิญญูชนจอมปลอม"ให้กับผู้อื่น ก็ไม่แน่ว่าจะเป็น"วิญญูชนจอมปลอม"ยิ่งกว่า
เพราะสิ่งที่พวกมันมุ่งมั่น ทะเยอทะยาน ใยมิใช่สิ่งเดียวกัน
มุ่งมันที่จะเป็น"จอมยุทธ์"อันดับหนึ่งในวงบู๊ลิ้ม เป็น"หนึ่งในใต้หล้า"เฉก

 

 

ความอดทนอดกลั้นต่อความยากลำบากทั้งมวล นับเป็นคุณสมบัติสำคัญยิ่งประการหนึ่งของผู้ทะเยอทะยาน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่มุ่งทะเยอทะยาน อยากมี อยากเป็น และ อยากครอบครองตำแหน่ง "จอมยุทธ์"ที่เป็นอันดับหนึ่งเหนือผู้อื่นในแผ่นดิน
พวกมัน อดทนต่อความยากลำบากในการฝึกปรือฝีมือ เพื่อให้สามารถต่อสู้เอาชัยเหนือผู้คนทั้งหลาย
พวกมันอดทนฝึกเพลงดาบ กระบี่ นานนับสิบๆปี เพียงเพื่อให้มีวิชาดาบกระบี่เหนือกว่าผู้คนทั้งมวล
นอกจากอดทนอดกลั้นฝึกปรือวิชาฝีมือแล้ว พวกมันยังต้องรู้จักอดทน อดกลั้นต่อความยากลำบากอื่นๆอีกนานัปการ
อดกลั้นต่อการดูถูกเหยียดหยามจากผู้คน
อดกลั้น รอวันเวลาที่ตนจักสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง"จอมยุทธ์"หนึ่งในใต้หล้า
อดทน อดกลั้น ที่จะไม่แสดงความรู้สึก ความปราถนาน และความต้องการของตนออกมา ในเมื่อยังไม่ถึงเวลาที่ควร
อดกลั้นต่อความคับแค้นที่มิอาจบอกกล่าวต่อผู้คน
อดทน กระทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการที่แท้จริงของตน ยินยอมที่จะสวมใส่ "หน้ากาก" หลายๆชั้น เพื่อสร้าง "ภาพพจน์" อันสวยหรูให้ผู้คนหลงใหล
อดกลั้นต่อคำด่าประณาม หยามหยัน คำวิพากษ์วิจารณ์
ทั้งนี้ เพียงเพื่อให้ตนสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง "จอมยุทธ์" อันดับหนึ่งของวง

 

 

เม่งจื๊อกล่าว

"ยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่อาจมอมเมาจิตใจ
ยากไร้ต้อยต่ำ ไม่อาจผันแปรปณิธาน."

เฉกนี้ จึงสมควรนับเป็นจอมยุทธ์ที่แท้ ... แต่จอมยุทธ์ที่แท้เยี่ยงนี้ สามารถหาพบได้จากที่ใด
ใน "ยุทธจักรนิยาย"อาจมีให้เห็นได้บ้าง...
แต่ ใน"ยุทธจักรการเมือง"เล่า มีให้เห็นบ้างไหม
เห็นมีแต่ประเภทมัวเมา ยศถา บรรดาศักดิ์
เพียงเพื่อให้ได้มาซื่งตำแหน่ง ... ลาภยศ... สรรเสริญ ...
และหรือเพื่อให้ผู้อื่น ...เสื่อมลาภ ...เสื่อมยศ ...
พวกเขา ...กลับสามารถใช้วิธีการต่างๆนาๆ โดยมิได้คำนึงถึงหลักคุณธรรมใดใด ทั้งสิ้น
ทั้งมิได้คำนึงถึง"ความเป็นมนุษย์"ของตนและผู้อื่น แม้แต่น้อย
มีกำลัง มีอำนาจ... ก็ใช้กำลัง ใช้อำนาจ ของตนทำลายล้างผู้อื่น
มีความรู้ ความสามารถ... ก็มุ่งใช้ความรู้ความสามารถเหยียบย่ำทำลายผู้อื่น
มีวาทะเป็นเลิศ ...ก็มุ่งหวังเพียงใช้ความเป็นเลิศของตนเหยียบย่ำผู้คน เพื่อให้ตนสามารถเป็นใหญ่ได้
เรื่องประการหนึ่ง.... หากตนและพวกพ้องของตนกระทำ นับเป็นเรื่องถูกต้องดีงาม
เรื่องประการเดียวกัน... หากผู้อื่นกระทำ กลับนับเป็นความผิดพลาด เลวร้ายอย่าง

 

 

 

 

เลี่ยจื่อ กล่าวไว้ตอนหนึ่งในหนังสือ"กระบี่อยู่ที่ใจ ปรัชญาเต๋าของเลี่ยจื่อ" ที่ ทองแถม นาถจำนง แปล....กล่าวว่า

"ควรเกิดได้ และได้เกิด เป็นมงคลแห่งฟ้า
ควรตายได้ และได้ตาย เป็นมงคลแห่งฟ้า
ควรเกิดได้ แต่มิได้เกิด เป็นวิบัติแห่งฟ้า
ควรตายได้ แต่มิได้ตาย เป็นวิบัติแห่งฟ้า"

ทำให้นึกถึงคนบางคน นึกถึงคนบางประเภท
พวกเขาเหล่านั้น แท้จริง มิสมควรได้เกิด แต่ไฉนจึงได้เกิดและมีอำนาจวาสนา
พวกเขาเหล่านั้น ความจริงสมควรตายอย่างยิ่ง แต่ไฉนกลับไม่ตาย มิเพียงไม่ตายเท่านั้น มิหนำซ้ำ กลับมีชื่อเสียงผู้คนนับหน้าถือตา ยกย่องเป็นคนดีงาม
คิดถึงผู้คนอีกบางคน บางประเภท แท้จริง พวกเขาสมควรได้เกิดกลับไม่ได้เกิด
พวกเขามิสมควรถึงเวลาตาย แต่ไฉนกลับตกตายแล้ว ตกตายเร็วเกินไป
เลี่ยจื่อกล่าวไว้นับพันปีแล้ว
แต่ก็ดูเหมือนว่าคำกล่าวของท่านนับเป็นสัจธรรมที่เที่ยงแท้มาจนกระทั่งปัจจุบัน
หรือว่านี่คือ ความวิบัติแห่งฟ้าดิน ความวิบัติแห่งสังคมของมวลมนุษยชาติ

 

 

นับแต่อดีต----ผู้คนบางประเภทได้รับการยกย่องจากสังคมให้เป็น "ผู้รู้" หรือเป็น "ปราชญ์"ผู้ฉลาดปราดเปรื่องในหมู่ชน
และก็มีบุคคลบางประเภทที่ถูกเรียกว่า "โง่เขลา"
แต่ มีไม่น้อย ที่เป็นปัญหา----ปราชญ์ ใช่เป็นปราชญ์ที่แท้จริงหรือไม่?
คนโง่----ใช่เป็นคนโง่เขลาจริง!
มีบุคคลบางประเภท ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ฉลาดปราดเปรื่อง รู้หลักเหตุและผล ใช้วาทกรรมอันอ้างเหตุและผลอธิบายการกระทำของตนให้ดูเป็นคนดีงาม กำหนดมาตรฐานผิดถูกชั่วดีให้กับสังคม วางกรอบขีดเส้นชะตาชีวิตให้กับผู้คนในสังคม แท้จริง สิ่งที่พวกมันรอบรู้อย่างแท้จริงมีอยู่สักแค่ไหน
หรือเป็นเพียงอ้างตนเป็นคนรอบรู้ ใช้ "ศิลปะทางวาทะ"แสดงความรอบรู้ของตนหลอกลวงผู้คนเพื่อผลประโยชน์ของตนเองเท่านั้น
ประดาพวกเหล่านี้ จะแตกต่างอะไรกับบุคคลเยี่ยง"แป๊ะเฮี่ยวเช็ง"ที่ตั้งตนเป็นปราชญ์ในการตัดสินพลานุภาพของอาวุธชนิดต่างๆในวงบู้ลิ้มยุคหนึ่ง
เป็นผู้รอบรู้ที่ "ลี้คิมฮวง"(ฤทธิ์มีดสั้น)ให้ความเห็น
"...คนประเภทนี้ อวดอ้างว่าฉลาดปราดเปรื่องประโคมตัวเองสูงส่งเหนือธรรมดา เข้าใจว่ามันรอบรู้ในทุกเรื่องราว อาศัยคำพูดของพวกมัน ก็ระบุชะตาชีวิตของผู้อื่น ความจริงแล้ว เรื่องราวที่พวกมันรู้อย่างแท้จริง มีอยู่สักเท่าใด?"
"เฮอะ!...เนื่องเพราะ ผู้อื่นต่างว่ามันรอบรู้ทุกศาสตร์สาขา เปรื่องปราดทุกวิชา พอถึงตอนหลัง มันก็มีแต่ต้องหลอกลวงตัวเอง อาศัยความรู้สึกนึกคิดไปยืนกรานระบุเรื่องราว

 

(เต๋า เต็ก เก็ง : โชติช่วง นาดอน แปล)
"บุคคลที่อยู่ในช่วงการเสาะแสวงหาโดยไม่หยุดยั้ง จากการกระเสือกกระสนดิ้นรนในจิตใจ อาจยังรวดร้าวกว่าปลาที่ติดอยู่ปลายเบ็ด เนื่องเพราะ มันแม้อยู่ในระหว่างการแสวงหาไม่หยุดยั้ง กลับไม่ทราบ ที่ตนแสวงหา ที่แท้เป็นอย่างไร"
".....ชื่อเสียงจอมปลอมเหนี่ยวรั้งคน บันดาลให้เราไม่เป็นตัวของตัวเอง...."

"......ดังนั้น เราแม้แพ้พ่าย แต่นับแต่นี้เราจะมีชีวิตสุขสบายกว่าเดิม และมีชีวิตยืนยาวกว่าเดิม...."

"....รสชาติของผู้พิชิต หาได้ประเสริฐเท่าที่ข้าพเจ้าคาดคิดไม่"
"คนเราเมื่อได้ชัยมาแล้ว บางครั้งจะพลันกลับกลายคล้ายจอกสุราเปล่า

 

 

 

ในวงยุทธจักรการเมือง...
มีแต่ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า "หยุด" และ "พอ"
...โลดแล่นไปมาแสวงหาทรัพย์สินและลาภยศชื่อเสียงให้กับตัวเองและพวกพ้อง
มีไม่น้อยคิดมุ่งหวังเป็น "จอมยุทธ์อันดับหนึ่ง"...เพียงเพื่อให้ตนสามารถมีอำนาจ มีลาภยศ ชื่อเสียง โดยมิเคยมีความมุ่งหวังอย่างจริงใจในอันที่จะสร้างประโยชน์ให้เกิดแก่ผู้คนทั่วไป
อาจมีบ้าง ที่ดูคล้ายกับเป็นคนที่รู้จัก ..."หยุด" รู้จัก ..."พอ" ซึ่งแท้ที่จริงแล้ว
ก็เป็นเพียงการสร้างภาพพจน์จอมปลอมขึ้น เพื่อหลอกลวงผู้คนเท่านั้นเอง
ในขณะที่เบื้องหลัง ล้วนไม่เคยรู้จักพอ ...รู้จักหยุด เยี่ยงเดียวกัน